Laatste dag, over een half uur moeten we het hotel uit en ik heb zojuist onze boarding passes geprint. Vanavond om half negen vliegen we (dat is half drie in de nacht in NL). Dit zal wel het laatste postje zijn vanuit New York.
Gisteravond belandden we in het wijkje Greenwich in een Record Store, waar heel veel oude jazz op vinyl te koop was. We hebben wat mee genomen... We hebben niets geluisterd, maar het was zo goedkoop dat het de gok wel waard is. Daarna belandden we in een Bluescafe, waar een band met twee grote negers speelde. Dat was erg goed, gepast en leuk.
Inmiddels ben ik redelijk gaar, maar ik kan voldaan naar huis. Vanmiddag maak ik nog de laatste opnames voor de documentaire. Vorige week waren we in een muziekzaak in 48th street, waar de eigenaar ons vertelde dat Dirk Witte een vriend van hem is, of diens zoon, daar wil ik vanaf zijn. Dirk Witte is de zaak in Amsterdam waar ik mijn eigen Telecaster kocht. "Yeah, that guitar might have gone through my hands here...". What are the odds?
Fietsen in New York is bloedlink, lazen we overal. Dus wij fietsen huren. En wat blijkt: het is fantastisch! Net Amsterdam. Van de oostrand van Manhattan via Brooklyn, wat bruggen dus, Broadway en Batterypark, langs de Hudson weer omhoog... prachtige route, aanrader!
29/03/2008, 10:28 [link]
NYC: Sin-e en St. Ann's Church
Gisteren zijn we naar St. Ann's Church geweest. Dat is vlakbij waar (oud) collega Floor woont, dus dat was handig. Een aardige zwarte man vond het prima dat we wat rondliepen. Daarna verdween hij gewoon, wat raar was. Mooie geluidjes kunnen opnemen. In die kerk trad Jeff Buckley voor het eerst op in New York en het was de aftrap van zijn carriere.
Ik kan geen streepjes op letters zetten op deze computer. Hmz.
's Avonds waren in Sin-e (waar dus ook een streepje op moet). Dat cafe (grr) was nu eigenlijk gewoon een cafe zoals zovelen. Niets herinnerde aan het feit dat Jeff hier maanden achtereen legendarische solo-optredens verzorgde. Alleen de barmevrouw wist het. Het zal haar wel twee keer per week worden gevraagd. Wel gaaf om daar te zijn geweest, hoewel ik er verder weinig aan heb.
Bart werd voor het eerst van zijn leven geweigerd bij een club. Het was d'r eentje waar toevallig de Olsen-twins binnen waren. Dat zei mij niets, maar ze speelden in Full House, ooit. Mja dan ben je natuurlijk beroemderder dan componist Bart Westerlaken. Het blijft een schok natuurlijk.
29/03/2008, 03:28 [link]
NYC: groeten uit de Apple Flagship Store bij Central Park
(Een logje vanaf een MacBook Air)
27/03/2008, 11:56 [link]
NYC: een dag later
"Weet je wat ik gisteren heb gedaan?" - Met die vraag val ik Bart ongeveer ieder kwartier lastig. Ik speelde op de gitaar van Jeff Buckley. Ik kan je nu daar geen foto's van laten zien, om technische redenen waar ik me nu even lekker niet druk om ga maken. Maar dat komt nog wel, geloof me.
De eigenaresse van de Telecaster is een hele aardige mevrouw. Ze woont in een appartement met uitzicht op Manhattan. We waren er rond een uur of twee en liepen pas 's avonds om half zeven weer op straat. Het was echt super, ze vertelde ronduit honderduit over haar avonturen met haar vriend Jeff. Zij is eigenlijk degene geweest die Jeff als eerste op het podium zette in New York. Teveel verhalen, ik moet ze snel ergens opschrijven... gelukkig hebben we ook veel opgenomen.
Oh, en voor de filmliefhebbers: ze heeft gescharreld met Howard Shore (Bart kan er maar niet over uit).
Daarna hebben we weer door de stad gewandeld. Het gekke is eigenlijk dat hier rondhobbelen me wel aardig makkelijk af gaat. Eigenlijk is dit de eerste keer dat ik in een buitenland ben waar ik op redelijk niveau met de inlanders kan communiceren (na Tsjechie, Zwitserland, Frankrijk, Duitsland, Denemarken en Noorwegen). Dus meer dan alleen maar een broodje bestellen, bedoel ik.
De stad went belachelijk snel, op een of andere manier. We zien een hoop vreemde dingetjes. Eekhoorntjes op Union Square. Op Broadway vulde een man een ondergrondse dieseltank, terwijl hij met een buisje aan zijn oor luisterde hoe vol dat ding zou zitten. We ontdekken hoe je hier fooi geeft als je met je creditcard betaalt. Op basis van straatnummer en Avenuenummer kunnen we al vrij rap bepalen waar we zijn en hoe we moeten lopen. The City That Never Sleeps heet wellicht zo omdat het hier een teringherrie is, altijd. Op veel gebouwen staan grappige watertorentjes. Over de daken loopt standaard een Italiaanse kluwen aan kabels en draden. Automobilisten toeteren erg veel, maar rijden voorzichtiger dan Amsterdammers. In een broodjeszaak zei ik dat ik graag 1 plakje ham wilde op mijn broodje, waarop een licht verontwaardigde bediende de overige zeven in zijn hand teruglegde. We ontmoetten iemand die een potje had met stof dat na 9/11 overal op straat lag. Overal zijn standbeelden en plaquettes voor vanalles en nogwat. Iemand zei dat Bart cuty buns heeft. In een homobar. Hihi.
27/03/2008, 03:44 [link]
NYC: gelukt!
Vanuit een diner in Greenwich waar wat wifi hangt kan ik melden dat het gelukt is: ik heb op de Telecaster van Jeff Buckley gespeeld!! Het is vastgelegd op band, foto en video. Het was geweldig! Amazing! Awesome!
27/03/2008, 03:00 [link]
NYC: Buckley-dag
Gisteren hebben we - reisgenoot Bart en ik - heel ver gelopen. Veel hotspots gezien, geshopt, gefotografeerd en dat soort dingen. We vertrekken zo naar Brooklyn, waar ik Janine Nichols zal ontmoeten. Met haar wil ik een interview opnemen over haar Telecaster; de gitaar waar Jeff Buckley jaren op heeft gespeeld...
26/03/2008, 04:31 [link]
NYC: hotel
Wakker, zeven uur dankzij de jetleg jetlag, maar dat geeft niet. De zon schijnt, we kijken uit op een hoge muur vol ramen en airco's. In een raam zit al een kwartier een naakte man.
3rd Avenue is een soort Wibautstraat, maar dan een richting en twee keer zo druk. We hebben een minibar en nog een ander soort pakketje in de kamer. Daar zit een doosje bij met daarop: Intimacy Kit. Amazing. Niet de bedoeling.
Gisteren konden we trouwens bij de douane zo doorlopen. Tot mijn grote verbazing. Via een raam aan de overkant schijnt nu de zon op mijn gezicht.
Morgen ontmoet ik de eigenaresse van de gitaar van Buckley, daar kijk ik erg naar uit.
25/03/2008, 12:28 [link]
NYC: aangekomen
Lig nu op bed van ons hotel, avondspits op 3rd Ave voor de deur. Reis was lang maar ging goed. Nog geen Starbucks gezien, Amtrac-treinen maken mooi geluid, Newark kent ghetto-achtige wijken, in de tunnel onder de Hudson ruikt het naar carboleum en Broadway is maar smal.
24/03/2008, 11:24 [link]
Botte Jellema bespeelt gitaar van Jeff Buckley
- Ik maak een documentaire voor de VPRO over de Telecaster - Exclusieve ontmoeting in New York met eigenaresse Buckley's gitaar
Ik ga op de gitaar van Jeff Buckley spelen! Als alles goed gaat ontmoet ik volgende week de eigenaresse van het instrument in New York. Met haar ga ik een interview opnemen voor een documentaire die ik voor de VPRO aan het maken ben.
De documentaire, die begin mei zal worden uitgezonden in het programma De Avonden, gaat over het gitaarmodel Telecaster. Trouwe lezers van mijn weblog weten dat ik in december zo'n gitaar heb gekocht. Sindsdien speel ik er erg veel op. Ongeveer op hetzelfde moment vroeg de VPRO of ik een documentaire voor hen wilde maken, en ik mocht zelf een onderwerp aandragen. Dat werd dus de Telecaster.
Dit model van Fender is een van de allereerste 'solid body' gitaren, zeg maar: de eerste elektrische gitaar. Het model is eind jaren veertig verzonnen en sindsdien is er eigenlijk weinig aan veranderd. Daar komt nog bij dat het een typisch product van de jaren vijftig is: het kon in massa worden geproduceerd.
Het was een 'workingman's guitar'; het is een rechte plank zonder franje. In de beginjaren noemde men het spottend een vliegenmepper en roeiriem. Niettemin heeft het instrument de klank van elektrische blues, funk en rock 'n roll bepaald, decennialang. Nog steeds is het een van de meest verkochte gitaarmodellen. Bekende bespelers zijn Bruce Springsteen, Keith Richards, Elvis Presley, Andy Summers, Jimmy Page en Jeff Beck. Mijn persoonlijke favoriet op de Telecaster is Jeff Buckley.
Buckley kreeg zijn Telecaster van een vriendin te leen, toen aan het begin van zijn carričre al zijn spullen uit zijn appartement in New York waren gestolen. Hij bouwde daarna zijn eigenzinnige geluid er omheen en speelde er verschillende wereldtours op. Hij heeft de gitaar nooit terug gegeven. Nadat Buckley in 1997 verdronk ging de Tele terug naar de rechtmatige eigenaar. En zij bezit het nog steeds.
Ik sta op het punt om haar te ontmoeten in New York. Deze wereldwijd unieke ontmoeting maakt mijn reis een spannende en opwindende onderneming. Ik heb mijn vingers gaar geoefend op de nummers Grace en Hallelujah en hoop het daar niet te veel te verprutsen.
In mei zal de gebeurtenis te horen zijn in De Avonden op Radio 6.
21/03/2008, 06:01 [link]
Ontzettend lekker groovend gebeuren, wordt al regelmatig gedraaid op Radio1. Het riedeltje - niet te missen - MOET ik meezingen als het op de radio is. Ik terroriseer mijn collega's door de volumeknop helegaar open te draaien... het is even niet anders. Na enkele maanden Jeff Buckley heb ik eindelijk weer even wat andere muziek in mijn hoofd! Laat het nu maar zomer worden!
Buckley komt echter weer terug ... CLIFFHANGER!!! 19/03/2008, 11:49 [link]
naar China of niet?
Sporters worden opgeroepen niet naar de Olympische spelen te gaan. Die zijn dit jaar in Peking en er zijn grote zorgen over de mensenrechten in China.
Veel sporters komen daardoor wat in gewetensbezwaren. Want naar de Olympische spelen kunnen is natuurlijk een buitenkansje voor een sporter. Ze hebben het niet makkelijk en dat wordt breed uitgemeten in de media.
Over muzikanten in China hoor je nooit wat. Maar die hebben het ook niet makkelijk. (voorkant Volkskrant afgelopen zaterdag)
18/03/2008, 09:19 [link]
oh shit
Rob Trip stopt per augustus met de presentatie van het NOS Radio 1 Journaal in de ochtend. Hij trekt een jaar uit om bij de NPS negen documentaires over de Tweede Wereldoorlog te maken, zei hij vanmiddag op Radio 1. "Iedereen die mij een beetje kent weet hoe gek ik op radio ben. Dus er moet wel iets heel bijzonders voorbij komen om mij 'ja' te laten zeggen. En dat is gebeurd."
Of hij na het project weer terugkomt bij Radio 1 wilde Trip niet zeggen. "Ik heb mij inmiddels al een paar jaar aangemeten om per moment te bedenken wat ik ga doen." Ook over het gerucht dat Trip eind 2009 nieuwslezer Philip Freriks zal gaan opvolgen bij het NOS Journaal, wilde Trip geen uitspraak doen. "Ook dat soort vragen vallen bij mij totaal op dode grond", aldus Trip. radiofreak 17/03/2008, 11:57 [link]
wende
Ik was op een feestje in Panama, gisteravond. Wat ik niet wist, is dat je daar tegenwoordig door een detectiepoortje moet om binnen te komen.
Binnen keek ik om me heen. En dacht: dus van jullie zijn messen en pistolen afgepakt. Zoiets had ik nog nooit eerder gedacht.
16/03/2008, 11:47 [link]
Of hij een nieuw batterijtje voor mijn autosleutel had, vroeg ik aan de kassajongen van de Halfords. Dat had-ie wel. Of ie 'm d'r ook voor me in kon zetten.
"Ja, dat kan ik wel, maar dat mag ik niet." Pardon? "Bedrijfsbeleid. Zo'n sleutel kan dan kapot gaan en dan kan u zeggen dat dat mijn schuld is. En dan moeten wij soms wel honderden euro's betalen als vergoeding." O. En nu? "Als u uw sleutel open maakt, zoek ik een nieuwe batterij voor u." ... "Verzekeringskwestie, snapt u?"
Ja. U snapt. Maar zijn jullie nu helemaal van de pot gerukt? Wat dacht je van een beetje service? Dus puur omdat het juridisch beter is VOOR JULLIE mag jij, die drie keer per dag zo'n batterij kan vervangen, en er derhalve vaardig in is, het van de Halfords niet doen? En dan moet ik als amateur-batterijvervanger er een beetje in om gaan zitten pulken met een afgebroken nietje van je? Als je het stuk wil hebben moet je het ZO aanpakken, JA!
Hij had trouwens niet eens het batterijtje dat ik nodig had. Ik kom NOOIT weer bij de Halfords. Prutsers. PRUTSERS!!
15/03/2008, 10:41 [link]
WAARSCHUWING: ernstig verslavingsgevaar!!
Tijd voor een Spelletje: Canyon Tower Defense. In Canyon Tower Defense is het zaak om zo strategisch mogelijk je wapentuig op te stellen, zodat je keer op keer de aanvallen van je tegenstander kan pareren, voordat hij aan de andere kant van de canyon is en je een leven (of meerdere) verliest. (via)
13/03/2008, 09:05 [link]
Afgelopen week vroeg mijn baas me of ik mijn gehoor wilde laten meten. Dat vond ik prima, want mijn oren zijn me veel waard. Dan is het handig te weten hoe ze er bij hangen natuurlijk. Dus ik schoof aan voor een gehoortest, je kent het misschien wel, een koptelefoon op en dan aangeven of je bepaalde piepjes kan horen.
Tot mijn stomme verbazing ging de meting maar tot 8.000 Hertz en niet hoger. Het meisje dat de meting uitvoerde kon mij niet uitleggen waarom dat was. Nu is het gebied tussen de 100 en 8.000 Hertz het gebied van de spraak, maar het menselijk oor is in staat geluid tussen de 20 en de 20.000 Hertz te horen (dwz, technisch gezien). En het gebied boven de 8 KHz is juist het gebied dat kwetsbaar is en je het eerst kwijt bent. En ook het gebied dat muziek tot muziek maakt. Belangrijk dus!
Het grafiekje hiernaast komt van de site van de verkopers van de Mosquito. Door de hoogste noot van de piano weer te geven rond de 5 KHz, lijkt alles daarboven irrelevant. De hoogste noot is echter niet de hoogste toon! Muziek bestaat bij de gratie van boventonen.
Als je hieronder op play klikt, hoor je een pianostuk. Na een halve minuut verdwijnen vrijwel alle tonen van boven de 8 KHz. Na nog een halve minuut verschijnen ze weer (je hoort overigens een gecomprimeerd geluidsbestand, waardoor alsnog veel hoge tonen verdwijnen). Waarom werd mijn gehoor in dat gebied niet gemeten?
In de grote steden in Nederland worden hangjongeren-verjagers opgehangen in de vorm van de Mosquito. Daar is al veel over gezegd in de media. Ik wil hier niet in gaan op de hangjongerenproblematiek. Maar zo'n piepje, dat is heus niet alleen voor jongeren onder de 25 jaar te horen, wat wel wordt beweerd. Het gaat namelijk om een toon van tussen de 17 en 20 KHz, iets wat ik onmiddellijk hoor.
Op de site van de makers wordt het gepresenteerd als een ultrasoon geluid, oftewel niet meer door het menselijk gehoor te registreren, maar dat is pertinente onzin. Daar komt bij dat dat ding een vermogen heeft van 90 decibel (op 1 meter afstand). Dat staat gelijk aan in je oor schreeuwen en levert bij langere blootstelling gehoorschade op.
Op de site van de verkopers wordt er echter luchtig gedaan over de frequenties en volumes. Ze zeggen bijvoorbeeld dat frequenties boven de 8 KHz toch niet door gehoorapparaatjes worden weergegeven. Alledaagse geluiden zitten volgens hen tussen de 125 en de 8.000 Hertz. Bovendien zou de Mosquito maar een bereik van 20 meter hebben, wat volslagen onzin is, want ik kan een schreeuwend iemand op 20 meter nog prima horen. Hoge tonen dragen minder ver dan lagere tonen, maar toch.
Klik hieronder op play en je hoort een piepje van 18 KHz (hou rekening met minder goede geluidskaarten, speakers of koptelefoons).
Ik kan dit horen. De toon ligt hoger dan wat de Mosquito produceert en ik ben 31. En ik ben heus niet de enige. Wat voor nut heeft zo'n ding dan - want selectief is het dus niet. Je kan toch net zo goed een douche ophangen op plekken waar je geen hangjongeren wil hebben?
Mijn gehoormeting van deze week neem ik niet zo serieus. Ik begrijp niet dat er professionals zijn die dit hebben verzonnen. Zoals ik ook niet begrijp dat de Mosquito wordt verzonnen, of erger nog: dat er gemeentebestuurders zijn die dit massaal aanschaffen.
Waarom verdiepen mensen zich niet in de materie waar ze mee bezig zijn?
09/03/2008, 03:49 [link]
Gisteravond was ik bij de premičre van het nieuwe programma van Maarten van Roozendaal: Het Wilde Westen. Zijn vorige programma Barmhart zag ik in 2005 en dat was al fantastisch. Het werd alom geroemd. En Van Roozendaal flikt het gewoon nog een keer. Het was een geweldige avond. Ik kan er veel over zeggen, maar geloof me nou maar gewoon dat je dit zelf moet gaan zien.
Vergeet al die kutcabaretiers waar je nog zo graag 's een keertje kaartjes voor wilde kopen. Om een lang verhaal kort te maken: goeie muziek, goed verhaal, om te lachen, om te huilen. En vooral om met een geweldig gevoel het theater uit te lopen, wetende dat je het beste muziektheaterprogramma van 2008 hebt gezien! Check op zijn site wanneer en waar Maarten van Roozendaal, Egon Kracht en Marcel de Groot spelen en ga. Krijg je absoluut geen spijt van!!
(Onlangs zag ik ook het nieuwe programma van Jeroen van Merwijk. Ook daar moet je naar toe, trouwens, want dat is ook heel erg goed!)
04/03/2008, 09:26 [link]
enorme prutser
Als het mis kan gaan, dan zal het ook mis gaan. Afgelopen week was het weer een paar keer goed raak bij mij. Het summum was een opnamesessie bij blinde cabaretier Vincent Bijlo thuis, voor een reportage over de luisterkranten...
Vervolgens weigerde de CD-speler waar we iets vanaf wilden beluisteren dienst, en die kregen we ook niet meer aan de praat. Het absolute hoogtepunt was dat daarna dat de stroom uit viel. Gewoon ook meteen maar in de hele omgeving.
Het was wel hilarisch. Het uiteindelijke resultaat is maandag te horen in ons programma op Radio 1.
01/03/2008, 06:28 [link]
- Ik maak een documentaire voor de VPRO over de Telecaster
Rob Trip stopt per augustus met de presentatie van het NOS Radio 1 Journaal in de ochtend. Hij trekt een jaar uit om bij de NPS negen documentaires over de Tweede Wereldoorlog te maken, zei hij vanmiddag op Radio 1. "Iedereen die mij een beetje kent weet hoe gek ik op radio ben. Dus er moet wel iets heel bijzonders voorbij komen om mij 'ja' te laten zeggen. En dat is gebeurd."
Ik was op een feestje in Panama, gisteravond. Wat ik niet wist, is dat je daar tegenwoordig door een detectiepoortje moet om binnen te komen. 
Of hij een nieuw batterijtje voor mijn autosleutel had, vroeg ik aan de kassajongen van de Halfords. Dat had-ie wel. Of ie 'm d'r ook voor me in kon zetten.
Tijd voor een Spelletje: 
Afgelopen week vroeg mijn baas me of ik mijn gehoor wilde laten meten. Dat vond ik prima, want mijn oren zijn me veel waard. Dan is het handig te weten hoe ze er bij hangen natuurlijk. Dus ik schoof aan voor een gehoortest, je kent het misschien wel, een koptelefoon op en dan aangeven of je bepaalde piepjes kan horen.
Gisteravond was ik bij de premičre van het nieuwe programma van Maarten van Roozendaal: Het Wilde Westen. Zijn vorige programma Barmhart zag ik in 2005 en dat was al fantastisch. Het werd alom geroemd. En Van Roozendaal flikt het gewoon nog een keer. Het was een geweldige avond. Ik kan er veel over zeggen, maar geloof me nou maar gewoon dat je dit zelf moet gaan zien. 
Als het mis kan gaan, dan zal het ook mis gaan. Afgelopen week was het weer een paar keer goed raak bij mij. Het summum was een opnamesessie bij blinde cabaretier Vincent Bijlo thuis, voor een reportage over de luisterkranten...