[Previous entry: "ondertussen op het land van mijn ouders..."] [Next entry: "Broadcaster: een zoektocht naar de ziel van de Telecaster"]
sun 10 Aug 2008: "into the wild"
Uiteindelijk heb ik 'm toch nog gezien. De film Into The Wild. Hij draait al een behoorlijke tijd in de bioscoop en ik dacht dat ik te laat zou zijn. Filmvrienden zeiden dat ik 'm absoluut moest zien en ze hadden gelijk. Het is een hele mooie film. Een schitterend, op waarheid gebaseerd, triest verhaal; prachtige plaatjes; een mooie jongen en filmisch fijne vindingen.
Tegelijkertijd was-ie ook irritant, en dan bedoel ik met name de hoofdpersoon Chris. Hij werd als zó perfect neergezet, dat het eigenlijk ongeloofwaardig was. Hij haalde op school alleen maar A's (tienen), was zeer zedelijk (how old are you, sixteen, no, sorry), was leuk met anderen, nooit eenzaam en kon overleven zonder geld. Ik vond hem een domme padvinder, narcistisch, arrogant, asociaal en bloedmooi. Perfecte mooie jongens irriteren me trouwens sowieso behoorlijk. Dat komt omdat ik weet dat ik nooit genoeg zal doen om zo'n staat van perfectie te bereiken. En dat is voor iemand die alles zo goed mogelijk wil doen vrij vervelend.
Zo trek ik het ook heel slecht dat Jeff Buckley zo goed gitaar kon spelen. De laatste tijd ben ik dit liedje aan het bestuderen:
Jeff speelde het in 1993 in het Café Sin-é in New York, live. Het is een liedje van Edith Piaf: 'Je n'en Connais Pas la Fin'. Hij speelt daar zulke mooie nootjes... En ik kom echt een heel end, maar om het zo te spelen als hij, daar ben ik nog wel even mee bezig. Jeff was 26 toen hij dit kon; het is vrijwel perfect. Ik vind het verschrikkelijk om het niet zo te kunnen.
Ik kan van dat soort dingen aardig chagrijnig en moedeloos worden en dan heb ik ook geen zin meer om m'n best te doen. Gelukkig loopt het met Chris van Into The Wild én met Jeff slecht af.